Mobiliteitsontwikkeling - 07.11.11

‘Tijden veranderen,’ hoor je mensen geregeld zeggen. Een uitspraak die vrijwel overal gerechtvaardigd is. Van het hedendaagse taalgebruik onder puberend Nederland tot de diversiteit aan tv-programma’s op een willekeurige zaterdagavond. De tijd, en daarmee ook verandering, staat niet stil.

Ook op kleinere schaal vinden grootse ontwikkelingen plaats. Wellicht is de omvang hiervan niet te vergelijken met de komst van Geert Wilders en de iPhone, toch kan het veel indruk op je maken als je dit van dichtbij meemaakt.

De ontspand-stand

Neem nou Esmee. Tot voor kort lag ze regelmatig in de ‘ontspan-stand’ op het grote speelkleed in de woonkamer. Druk in de weer met knuffels en kwijl, maar altijd in het zicht van papa of mama. Een vluchtige blik vanuit de keuken was genoeg om te constateren dat onze kleine meid nog geen permanente verplaatsingsdrang had.

Wel heb ik Esmee regelmatig kunnen betrappen op het oefenen van haar zelf ontwikkelde ontsnappingsplan, maar meer dan één draai en ‘n hoop gemopper komt er niet tot uitvoering. ‘Het zal nog wel even duren,’ concluderen wij dan ook regelmatig.

Ontdekkingsreis

Des te groter is de verrassing als we bij een vluchtige routine controle onze dochter niet aantreffen op de plek waar we haar eigenlijk verwachten. Het grote speelkleed is leeg en ligt er verlaten bij. Als wij vervolgens het spoor van rammelaars en knuffels volgen, komen we al gauw bij de eettafel uit. Daar ligt een boze en gefrustreerde Esmee in de clinch met een stoel.

Uit het gejengel van mijn dochter maak ik op dat de stoel blijkbaar niet aan de kant wil gaan en dat ze daardoor genoodzaakt is om haar ontdekkingsreis door ons huis tijdelijk te staken. Enigszins gerustgesteld dat ze weer in ons gezichtsveld is teruggekeerd, besluiten wij haar toch maar even terug te leggen op het kleed.

Kleine wereldreiziger

Vanaf dat moment is het gedaan met de rust. Het werkterrein van Esmee is in één dag vertienvoudigd en dat brengt een hoop extra werk met zich mee. Hoewel het beginstation altijd hetzelfde is, is het eindstation afhankelijk van de route die onze kleine wereldreiziger besluit te nemen.

Mevrouw begint op het speelkleed en na een weloverwogen richtingskeuze kan de reis beginnen. De eerste rol nog licht bescheiden om vervolgens vol overgave de woonkamer al rollend te doorkruizen.

Toch is niet alles en iedereen in ons huis al helemaal gewend aan deze nieuwe situatie: de meubels gaan geen millimeter opzij en het laminaat blijft ook gewoon koud en hard. Dit alles tot grote ergernis van onze dochter. Het is bijna alsof ze niet berekend zijn op de nieuwe Esmee.

Mobiliteitsontwikkeling

Het is prachtig om deze ‘mobiliteitsontwikkeling’ van dichtbij mee te mogen maken. En ondanks het feit dat het wederom voor extra alertheid en waakzaamheid zorgt, levert het vooral heel veel leuke momenten op.

Je kind ontwikkelt zich langzaam tot een min of meer zelfstandig wezen, ook al lijken de vele bots-incidenten anders te beweren. En ondanks een kleine dosis extra zorgen is het voornamelijk de grote trots die bij ons als ouders overheerst!

Daan is sinds 9 mei 2011 de trotse vader van Esmee. Elke week schrijft hij een column op Babyvandaag. 'Als groentje in de wereld van het ouderschap krijg je het soms zwaar voor de kiezen'