Check, check, dubbel-check - 19.09.11

Het is al weer enkele weken geleden dat ik voor het laatst achter mijn computer ben gaan zitten om mijn ervaringen in blog-vorm met de rest van de wereld te delen.

Gelukkig heb ik hier een legitieme reden voor. Drukte. Het klinkt misschien flauw, maar het is gewoon zo. De combinatie van werken, Esmee, studeren en sociaal-gerelateerde activiteiten zorgt er voor dat er bijzonder weinig tijd over blijft om mijn digitale zegje te doen.

‘Waar een wil is, is soms gewoon geen tijd’ is dan ook een uitspraak die de afgelopen weken duidelijk verwoordt. Daarnaast zorgt drukte ervoor dat je af en toe minder scherpe momenten hebt. Je gaat dingen vergeten. En dat gebeurt uiteraard altijd op een verkeerd moment.

Esmee naar oma

Zo was laatst het moment daar, dat ik Esmee voor het eerst alleen naar oma in Apeldoorn moest brengen. Zoals het een goede vader betaamt, sta ik deze dag extra vroeg op om er voor te zorgen dat het gehele proces, vanaf het moment dat onze kleine prinses haar ogen open doet tot dat ze haar ogen weer sluit bij oma thuis, zo soepel mogelijk te laten verlopen.

Terwijl Doortje Esmee voorziet van haar ontbijt, ben ik alle spullen aan het inpakken en klaar aan het zetten. Check, check, dubbel-check, hoor ik mezelf steeds denken.

Als een ware professional zet ik Esmee na haar ontbijt in één vloeiende beweging in de Maxi-Cosi en vervolgens in de auto. ‘Heb je echt alles?’ hoor ik Doortje nog zeggen. Lichtelijk geïrriteerd en verbaasd laat ik vrouwlief weten dat ik echt alles heb ingepakt. Waarom zou ze daar aan twijfelen? Ik vergeet namelijk nooit iets.

Eenmaal bij oma aangekomen, zit ik weer snel in mijn rol als professional papa. Na een korte briefing voor oma en een kus voor mijn dochter, zit ik vervolgens weer in de auto op weg naar mijn werk. Op het werk ben ik dan ook heerlijk met een bakje koffie aan het nagenieten van het feit dat mijn dagen als amateur nu toch echt verleden tijd zijn.

Smsje

Dan krijg ik een berichtje van Doortje. ‘Je bent de inbakerdoek en het muziekdoosje van Esmee vergeten.’ Oeps. Als een kaartenhuis valt mijn recentelijk gecreëerde beeld van super-papa plots ineen. Aangezien Esmee niet rustig kan slapen zonder inbakerdoek, is de ernst van de situatie mij helemaal duidelijk. Gelukkig kan Doortje tussen het werk door even naar huis rijden om de inbakerdoek alsnog af te leveren. Wat ik me dan nog niet realiseer is de kettingreactie die heeft plaatsgevonden vóór ik het berichtje van Doortje heb ontvangen.

Kettingreactie

Want oma heeft dus geen inbakerdoek kunnen vinden en vermoedt dat Esmee niet langer meer ingebakerd hoeft te worden. Als ze dan vervolgens op zoek gaat naar haar pyjama en deze ook niet kan vinden, besluit ze toch maar om Doortje even te bellen. Na drie mislukte pogingen houdt ze het even voor gezien.

Als Doortje dan even later op haar telefoon kijkt en meerdere gemiste oproepen van oma te zien krijgt, belt ze uiteraard direct terug. Oma is op dat moment boven en hoort de telefoon niet. Dat dit geen gerust gevoel geeft, hoef ik denk ik niet uit te leggen. Vervolgens belt Doortje naar de vriendin van oma (op het werk) om te vragen of zij weet wat er aan de hand is, maar zij weet natuurlijk van niets.

Uiteindelijk krijgen oma en mama elkaar te pakken en kunnen ze samen tot de conclusie komen dat niet zij, maar papa de boosdoener in dit hele verhaal is. Tja, ontkennen heeft geen zin meer…

Met de billen bloot

Dus moet ik met de billen bloot. Mijn fout erkennen. De vraag of ik echt alles had ingepakt was misschien toch niet geheel onterecht. Het is dan ook begrijpelijk dat deze situatie regelmatig als excuus gebruikt wordt wanneer mij de vraag opnieuw wordt gesteld: ‘heb je echt alles?’ Het grote verschil is echter dat ik nu eerst alles drie keer controleer voor ik besluit om antwoord te geven.