Dossiers >> Jonge vaders aan het woord

Baby-bureaucratie - 17.08.11

Welkom in de wereld van de baby’s. Waar de atmosfeer bestaat uit pure zwitsal en de bewoners het grootste deel van de dag bezig zijn met poepen, slapen en eten. 

Een wereld waar ontlasting niet vies is, maar teken van een gezonde stoelgang. Waar je iemand mag onder spugen, zonder meteen ruzie te krijgen.  

Een wereld die, mede door haar trotse bewoners, wordt gekenmerkt door pure onschuld en oprechtheid….. 

Bureaucratie
Nou, vergeet het maar! De wereld van de baby’s is er een zoals alle anderen. Een wereld die geïnfecteerd is het met het welbekende virus genaamd ‘bureaucratie.’ Weliswaar kun je in dit geval de paarse krokodil vervangen voor een paarse rammelaar, maar de omvang van het probleem is minstens even groot.

Iedereen die mijn vorige blog heeft gelezen, weet dat ik, na eerst mijn argwaan te hebben overwonnen, een groot voorstander ben van inbakeren. Onze dochter heeft er zichtbaar profijt van en wij uiteindelijk dus ook. Logisch dat wij dit dus ook willen voortzetten op het kinderdagverblijf waar Esmee sinds vorige week één dag in de week verblijft. Toch wordt ons direct bij binnenkomst duidelijk gemaakt, dat Esmee niet wordt ingebakerd zonder officiële toestemmingsverklaring van de wijkverpleegkundige. Dit is een verplicht protocol binnen de gemeente Apeldoorn, zo wordt ons  verteld. Een beetje verbaasd door deze regelgeving (want inbakeren is toch kindvriendelijk en veilig?) besluit Doortje om onze wijkverpleegkundige in Deventer te bellen. Je voelt de zomerse bui al hangen…

Lichtelijk geïrriteerd
Onze wijkverpleegkundige laat ons namelijk op een lichtelijk geïrriteerde toon weten dat dit verzoek van het kinderdagverblijf onzin is en niet gebruikelijk binnen de gemeente Deventer. De gemeente Deventer gaat er namelijk van uit dat een ouder genoeg inzicht heeft om te bepalen wat voor zijn of haar kind het beste is.

Nu vraag ik me direct al af of het überhaupt verstandig is om hier standaard van uit te gaan, maar dat terzijde. Hoe dan ook, ze is niet van plan om haar medewerking hier aan te verlenen. Daar sta je dan. Dan kun je nog zo’n groot voorstander zijn van inbakeren, zonder toestemmingsverklaring valt er weinig in te bakeren. Ongemerkt ben je het slachtoffer geworden van bureaucratie in een situatie waar je het juist niet verwacht.

Toch is voor beide partijen in deze iets te zeggen. Ze volgen de regels zoals ze die kennen en dat respecteren wij ook. Maar in dit geval zou een klein beetje water bij de melk er voor zorgen dat ons kind met een gerust gevoel achtergelaten kan worden omdat je weet dat ze ingebakerd kan slapen. Gelukkig heb ik een vriendin die zich niet zomaar overal bij neerlegt en na enkele, ietwat dwingende telefoontjes, krijgen we het alsnog voor elkaar om zo’n, inmiddels bijna heilige, toestemmingsverklaring te krijgen. Dat deze uiteindelijk van de huisarts afkomstig blijkt te zijn, laten we maar even achterwege. En dat het kinderdagverblijf na ontvangst van deze verklaring alsnog een persoonlijk gesprek wil met de ondergetekende, houden we ook maar even voor ons.

Strijdbijl begraven
Het is in ieder geval allemaal niet voor niets geweest. Esmee wordt nu netjes ingebakerd en het kinderdagverblijf en de wijkverpleegkundige hebben inmiddels de strijdbijl begraven. 

Toch stoort het me dat deze ‘baby-bureaucratie’ bestaat. Je kind voor het eerst achterlaten op een kinderdagverblijf is bij voorbaat al moeilijk, gezeur om een toestemmingsverklaring draagt dan ook zeker niet bij aan een tevreden en gerust afscheid. Nee, dan wacht ik nog liever twee uur bij het gemeenteloket op velletje papier met een krabbeltje en een stempel er op, waardoor het ineens dertig euro waard is…

Daan is sinds 9 mei 2011 de trotse vader van Esmee. Elke week schrijft hij een column op Babyvandaag. 'Als groentje in de wereld van het ouderschap krijg je het soms zwaar voor de kiezen'

Naam:

Opmerking:

Veiligheidscode: